R1 - ppor. Stanisław "Żwirek" Żwirko - Zew latania

[PL_Qbik]

- No cały Ludwiś i te jego szpileczki! Po tym, skubańcu, na końcu świata bym cie poznał! - Żwirko niezrażony nadal cieszył facjatę - Wiesz: dawno, niedawno, czas jest pojęciem względnym! W poczekalni do dentysty dwie godziny mijają jak sekunda, ale już na jego fotelu pięć minut to nieskończoność! Ale co tam gadać po próżnicy! Dawaj pyska, cholero jedna, bo się stęskniłem!

[PL_CMDR Blue R]

Po powitaniach nie mieli początkowo wiele czasu na rozmowy, gdyż teraz Ludwika brano w obroty do fotografii. A potem znów obaj mieli czas na czekanie i nadrobienie zaległości... Choć jedynymi nowymi tematami była droga do ambasady.
-Działo się coś ciekawego podczas drogi? - zapytał Ludwik, bardziej zagajając nad opróżnionym talerzem zupy. Widać było, że raczej szuka zabicia czasu, niż naprawdę go to interesuje.

[PL_Qbik]

- Czy ja wiem? - Żwirkowi także nie chciało się wracać do tych wydarzeń - Było kilka trudnych momentów, ale nie ma o czym mówić. Ważne, że się dobrze skończyło. Teraz już myślę o tym kiedy i jak wyruszymy do Francji...

[PL_CMDR Blue R]

- Myślę, że ta akcja z pobitymi żandarmami nas nieco zatrzyma... - powiedział Ludwik spoglądając czy na talerzu zostało jeszcze coś do nabrania łyżką, po czym nabrał ostatnią łyżkę, powiedział - No cóż zobaczymy co to z tego teraz będzie. - I zabrał się do jedzenia. Żwirek miał dość tego tematu. Czy nikt nie mógł zająć się czymś bardziej "do przodu", niż ciągle wracać? Na dodatek Ludwik przeżuwając patrzył na Żwirka i gdy przełknął nastała taka chwila ciszy... Czego on oczekiwał? Że Żwirek będzie teraz i przed nim się tłumaczył? Czy czekał na to, czy Żwirko uważa, że coś zrobił źle? I już Żwirko miał zabrał się za odpowiedź, gdy Ludwik odezwał się:
-Wiesz, chyba wiem nawet kto to mógł zrobić.... - to "chyba" wybiło Żwirka z planu. Zaraz, to on nie wiedział? Czy tylko to była jego gra? Tymczasem Ludwik zapytał:
-Pamiętasz Erwina?
-Kawnika? - zapytał dla pewności, a Ludwik przytaknął. W zasadzie jak Żwirek miał go nie znać. Erwin był zastępcą dowódcy 123-ciej eskadry i do 31 sierpnia bazowali razem w Krakowie. W przededniu wojny odesłano ich do Warszawy, a po tym jak zginął kapitan Olszewski, objął dowodzenie, a potem z 4 pilotami dotarł do obozu internowania gdzie byli... a tam zorganizował warsztat stolarski, który robił ten cały hałas, gdy oni uciekali... I chyba nie był ujęty jeszcze w planie ucieczki...

[PL_Qbik]

- No. Pamiętam Erwina. - Żwirko z westchnieniem rezygnacji pogodził się z myślą, że nadal musi międlić przeszłość - Myślisz, że to Erwin? No to już nie myśl, mój Sherlocku Holmesie. To nie Erwin. To moja grupa ucieczkowa. A konkretniej: to ja - podniósł na wysokość twarzy obie dłonie - Tymi ręcami. I uwierz mi: nie było innego wyjścia. I nie zamierzam niczego żałować. Ani za nic przepraszać. Było nas puścić po bratersku, panowie żandarmi, a nie przygód szukać. A że to nas zatrzyma... czy nie zatrzyma... To tylko takie z nudów pierdzenie. Nie dałem się zatrzymać znudzonym Rumunom, to i tutaj długo nie posiedzę. Jakoś jestem o to dziwnie spokojny.

[PL_CMDR Blue R]

- Achhh to ty? Nie no brawo ty nasz pięściarzu, brawo! - powiedział podnosząc gardę i uśmiechając się. Był chyba pierwszą osobą, która pochwaliła jego wyczyn.

[PL_Qbik]

- Zaraz tam: brawo, nie brawo... - Żwirko pokręcił głową z niesmakiem - Nie zrobiłem tego dla poklasku, czy próżności. Naprawdę wolałbym przemknąć się cicho. I nie mam za grosz satysfakcji z okładania po łbach braci Rumunów... - westchnął ciężko - Po prostu trafiliśmy na nadgorliwców, którzy chcieli nas posadzić. A na to nie mogliśmy się zgodzić. No bo kto będzie bił Niemca i Ruska, gdy my będziemy gnić w kolejnym zawszonym więzieniu? Chyba to rozumiesz, Ludwiku?