Forum Klanowe POLISHSEAMEN

Tak jest !!! Salutuję !! Cieszę się niezmiernie ! Zaczyna się wreszcie.

Wygląda pięknie. Patrzę na malowanie. Jest gdzieś szachownica ?

No nareszcie coś się zaczyna dziać. Samoloty coraz bliżej. wreszcie będzie można być w końcu przydatnym.

Co za marnotrawstwo czasu. Już dawno mogliśmy być w boju. Ta cała eskapada do Finlandii okazała się zwykłą farsą. Echh. Szczęście znowu nam nie sprzyja.

Czuję czystą wściekłość. Po co był ten pośpiech w Montpellier? Po co te wszystkie pochwały, skoro teraz, gdy maszyny wreszcie są na lotnisku, my mamy jechać oglądać góry? To upokarzające – zamiast drążka w dłoni mam trzymać kijki narciarskie, podczas gdy koledzy z „Dęblińskiego” dostają nasze maszyn...

Poczułem ogromną ulgę i dumę. Wreszcie przestaliśmy być kłopotliwymi gośćmi, lecz mogliśmy wreszcie działać jak myśliwi. Perspektywa powrotu do służby liniowej sprawiła, że krew szybciej krążyła mi w żyłach. Podczas pożegnalnej kolacji nie myślałem o jedzeniu, ale o tym, jak wkrótce poczuję szarpnię...

Pogratulowałem Flankowi i zgłosiłem się do następnego lotu, by zakończyć szkolenie i zacząć loty bojowe.

Gwałtownie zredukowałem gaz, czując, że maszyna nienaturalnie rwie w dół przy większej prędkości. Przez chwilę kompletnie nie rozumiałem, o co im chodzi z tym „zakończeniem startu” – przecież byłem już na 500 metrach i wchodziłem w krąg. Wtedy mnie tknęło. Spojrzałem na dół i zakląłem pod nosem, dzi...

Gdy poczułem to znajome szarpnięcie przy oderwaniu od ziemi i pierwszy podmuch wiatru na twarzy, cała ta francuska biurokracja przestała mieć znaczenie. Siedzenie w kabinie szkolnego MS-230 z instruktorem-chorążym u boku było trochę upokarzające, ale w nosie miałem dumę. Śmiać mi się chciało, gdy pr...

Stojąc przed tym lśniącym Moranem, czułem, jak skacze mi ciśnienie. 483 kilometry na godzinę i działko w piaście – to była potęga, o jakiej we wrześniu mogliśmy tylko marzyć. Najtrudniejszy okazał się jednak nie opis techniczny, a ta przeklęta rubryka: „kogo powiadomić o śmierci”. Zawiesiłem pióro n...

Gdy zapiąłem mundur z polskimi orzełkami, znów poczułem się jak żołnierz, a nie uchodźca. Słowa majora o polskiej przysiędze i wyjeździe do Montpellier to było to, na co czekałem. Morane MS-406? Nieważne, jakie są – byle miały silnik i karabiny. Pojutrze ruszamy. Wreszcie koniec siedzenia, musztry i...

Nie ma pytań.

Szkolenie ??? Jak to ??? Trzeba walczyć, uderzać, zrzucać bomby, a nie szkolić. To my możemy szkolić, a nie nas. Echhh.

Ze spuszczona głową idę do kancelarii po instrukcje.

To jest jasna oczywistość. Bo od tego siedzenia w hangarach i czytania politycznych ulotek bardziej bolą mnie plecy niż od przeciążeń w kabinie. Szampan dobry, ale wolałbym poczuć zapach benzyny lotniczej i wreszcie zobaczyć szwabski ogon w celowniku. Dość już tego gadania w Paryżu i szukania winnyc...

Czekam, staram się uczyć francuskiego, i w miarę możliwości pomagać przy obsłudze Potezów.

Gdzie są myśliwce, kiedy ruszymy na Niemców ?