Forum Klanowe POLISHSEAMEN

- No niech mnie kaczka pokopie! - Żwirko nie mógł (a i nie chciał wcale) opanować fali radości, jaka ogarnęła go na widok znajomej, zakazanej gęby Gwarczyńskiego - Jaki ten świat mały! Góra z górą! Ludwik! Dajże pyska, mordo ty moja przebrzydła! Wyrzucając z siebie te i podobne okrzyki radości wstał...

Żwirko ze stoickim spokojem pozwalał wyczyniać nad sobą te wszystkie zabiegi. Nawet trochę mu się to podobało, że tak się nim zajmują. Czuł się zaopiekowany, co mu się już bardzo dawno nie zdarzyło. Więc delektował się sytuacją. Słuchając bezładnej paplaniny zajmujących się nim osób, początkowo usił...

- Tak jest, panie majorze! Do fotografa, panie majorze! - Żwirko znowu nie zasalutował, gdyż nadal nie miał daszka sprzężonego z czapką, ale za to ogniście grzmotnął obcasami i wykonał przepisowy "w tył zwrot". Maszerując w stronę drzwi kontynuował swoją pożegnalną mowę, ale już w formie puchatkowej...

- Panie majorze. - Żwirko podjął ostatnią próbę porozumienia się - Jak już mówiłem mam nie tylko jeden, ale milion pomysłów. Proszę tylko powiedzieć mi, jeśli oczywiście wolno mi to wiedzieć, JAKĄ konkretnie informację chce pan do tych obozów przekazać. Bo z pana wypowiedzi wcale to jasno nie wynika...

- Panie majorze! - Żwirko zaczynał mieć powoli dość tego ponurego pesymizmu - Widzę nie tylko "Jakąś szansę". Widzę milion szans. Tylko trzeba zacząć działać, a nie "wstrzymywać" i "wstrzymywać" jak chciałby porucznik Drecki. I trzeba zacząć działać jak najszybciej, zanim chwiejni Rumuni rzeczywiści...

- Myślę, że tekst zaproponowany przez porucznika Dreckiego jest idealny. Jednak nie do tego, aby ucieczki wstrzymać. Biorąc pod uwagę przemożną chęć naszych braci w obozach, aby za wszelką cenę dostać się do krajów, które walczą z Niemcami, jestem pewien, że ŻADEN oficer nie odbierze tego jako wstrz...

Żwirko nie był aż tak naiwny, ani aż tak zadufany żeby spodziewać się, że Pan Bóg usunie z jego drogi wszystkich fałszywców, krętaczy, dwulicowców, naciągaczy, pieczeniarzy, podstępnych niegodziwców, łajdaków bez sumienia i innych gnojków. Wiedział, że czasem będzie zmuszony przebywać w ich towarzys...

Żwirko chciał zasalutować, ale w ostatniej chwili zreflektował się, że przecież jest w cywilnych łachach i - z braku daszka a nawet czapki - salutować nie ma do czego. Więc tylko rzucił krótkie "Do zobaczenia" i jeszcze krótsze "Dziękujemy" i wraz z Żakiem ruszyli za adiutantem.

Tym razem słuchając Wyrwickiego Żwirko poczuł, że wszystko zaczyna mieć jakiś sens. Że właśnie przestaje być nieszczęsną sierotą i staje się znów częścią większego mechanizmu, który poobijany i wyszczerbiony przez niemiecką i sowiecką napaść, jednak dalej działa. Poczuł wdzięczność, że są ludzie - w...

Żwirkowi na widok Żaka od razu zrobiło się cieplej na sercu i raźniej na duszy. Był nawet nieźle zaskoczony, że tak szybko można się było do kogoś przywiązać. Wymienił z towarzyszem podróży szybkie, porozumiewawcze spojrzenie i zaraz odwrócił się do Wyrwickiego. - Tak jest, panie majorze! To właśnie...

"Ale świrlandia! - pomyślał Żwirko - Dlaczego niby ktoś miałby się za mnie podawać?! I skąd miałby wiedzieć, że akurat podporucznik pilot Stanisław Żwirko ma lada chwila tutaj się pojawić?! No istny dom wariatów!" Przezornie jednak myśli te pozostawił dla siebie. To, że akurat szmaciarz Drecki zaświ...

- Mieszać się z cywilami? - słysząc ton Wyrwickiego Żwirko poczuł, że zdecydowanie przedwcześnie ocenił go jako porządnego człowieka - Pan major wybaczy, ale pod ambasadą oprócz wartowników nie widziałem ani jednego munduru, nawet na sobie. A gdybym nawet wiedział kto wśród oczekujących jest wojskow...

Staszek uścisnął podaną dłoń. Uścisk majora Wyrwickiego był silny i zdecydowany. Wydawało się, że Stach wreszcie trafił na kogoś konkretnego, kto zdecydowanie posunie wydarzenia naprzód. - Nie zgubił się, panie majorze. Zaraz powinien się pojawić. To sierżant Żak. Stał w tej tasiemcowej kolejce tuż ...

- W jakiej sprawie? - Żwirko zdziwił się, że w ogóle pytają, jakby w tym tłumie włóczęgów pod ambasadą ktokolwiek mógł mieć jakąś inną sprawę - Hmmm... Ano w sprawie przedostania się do Francji, w celu kontynuowania tamże walki ze szwabskim najeźdźcą. Podporucznik pilot Stanisław Żwirko ze 121 Eskad...

Żwirko nie miał już siły walczyć. Skoro tylu czekających nie zaprotestowało...
- No jak mus to mus! - powiedział i odsunął się na bok.