R1 - ppor. Ludwik Gwarczyński - Zew latania

[PL_CMDR Blue R]

- Słuchaj Ludwik - wtrącił się Żwirko, który tak pozamiatał na talerzu, że nic nie zostało- Jeśli jeszcze nie znalazłeś miejsca do spania, proponuję żebyśmy po jedzeniu całą bandą przeczesali pozostałe kabiny. Na pewno znajdziemy miejsce, które ci podpasuje. Co ty na to? My friend? A raczej... mon ami?
W całą rozmowę wtrącił się podporucznik Skibiński:
-Podejrzewam, że tak jak mówił kapitan, ktoś już każdą koję zajął w kabinach. Możemy poszukać, ale jak nie chcemy nikogo wyrzucać, to raczej miejsca tu, pod pokładem, gdzie wysyłali, jak to powiedzieli, "młodszych" trzeba szukać. Możemy pójść parami i jak ktoś znajdzie, jeden pilnuje, drugi leci tutaj i tu się spotykamy. Bo szkoda by było znaleźć, wrócić, a jak wrócimy ktoś, kto też szuka miejsca, już je zajął... A jak zajmiemy dwa... To jedno się zwolni.

[LudwikG]

- Nie! - odpowiedział jakby oburzony - Zjędli? To wracjacie do kabin, a i jeszcze jedno.
Oby z waszych ust nie poszła fama że oficer gdzieś tam śpi po kątach. Bo będziemy się gniewać.

[PL_CMDR Blue R]

Gdy koledzy odeszli, Ludwik ruszył na poszukiwanie miejsca do spania. I trafił do grupowej sali, pełnej piętrowych łóżek. I tu dostrzegł pierwsze wolne miejsce. Na końcu, pod jakąś wielką rurą na suficie, stało łóżko, na piętro którego nikt nie chciał chyba się wpychać... Ale nie wyglądało, aby był tam ściskany. Raczej to było po prostu gorsze miejsce.... Ale czy potrzebował na krótki rejs lepszego?

[LudwikG]

Zapytał kogoś z boku "Co z tym kojem?"
I usłyszawszy odpowiedź że jest wolne wtarabanił się na nie.
Nie było za wygodnie, ale było na czym spać.

[PL_CMDR Blue R]

Morze Czarne tylko na mapie wyglądało jak jezioro. Płynęli cały dzień, a po horyzont widać było tylko wodę. I tak przez cały dzień. Drugiego dnia, gdy wstali, znów dookoła było morze i dopiero trzeciego dnia zobaczyli ląd.
-Gallipoli - odparł jeden z zaczepionych marynarzy, Nazwa, której sława z ostatniej wojny z jednej strony rozbrzmiewała, ale z drugiej dla Polaków było to "gdzieś daleko"... I właśnie gdzieś daleko byli. I znów przez kolejny dzień płynęli przez puste morze, aby jeszcze następnego dotrzeć do lądu, wzdłuż którego płynęli aż do wieczora, gdy statek rzucił kotwicę na podejściu do portu.
-Saloniki. - udało się dowiedzieć

Ludwik miał już dość swojego miejsca. Nie było zbyt wygodne i nie raz uderzył się o rurę i wreszcie jego udręka miała się skończyć. Statek z wygaszonymi kotłami, łagodnie kołysał się na fali uwiązany na łańcuchu kotwicy i wszyscy korzystali z ciepłego wieczora i pięknego widoku na oświetlone miasto oraz ryby, które chyba zainteresował nowy towarzysz. Dodatkowo wreszcie zapadła cisza, tak mocno dudniących całą drogę maszyn parowych. Można było wreszcie się zrelaksować. Więc po "ostatniej" kolacji na pokładzie, Ludwik udał się na "ostatni" sen pod swoją rurą.

I tak nastał 29 października 1939 roku. Piękny, słoneczny dzień. Ludwik już rankiem zaszedł do kabiny po swoje rzeczy, ale zastał w niej tylko sierżanta Flanka, który pilnował dobytku.
-Panie poruczniku, pan po swój bagaż, czy tylko po szczoteczkę? - zapytał wskazując na łóżko, przy którym stały dwie walizki, jedna jego, druga Żwirka. Ludwik co rano zaglądał tutaj i zabierał przybory toaletowe, po czym znów zostawiał wszystko pod opieką. No, ale teraz sytuacja zmieniała się.

[LudwikG]

Ludwik zapytał sierżanta gdzie jest Żwirko? I dodał, że po opuszczeniu statku trzymają się razem jak święta trójca.

[PL_CMDR Blue R]

-Poszli na śniadanie, panie poruczniku - powiedział sierżant - Jak uruchomią maszyny, to pewnie zamkną kuchnię... chyba jest wtedy za mało załogi. Ale przekażę. Jak zejdziemy ze statku, spotykamy się i trzymamy razem jak święta... czwórca w zasadzie... A jak jeszcze mechaników złapiemy, to nawet jak święta banda podwórkowa. Chłopcy z Aerodromu Rakowickiego. Bronek może być Nemeczkiem. - zaśmiał się sierżant