R1 - ppor. Stanisław "Żwirek" Żwirko - Zew latania

[PL_CMDR Blue R]

Po lotach na MS-230, zabrano ich na loty na MS-231, który miał mocniejszy silnik i hamulce, a także radiostację. W drugim locie, w którym już nie wykonywali poleceń, a było to oddalenie od lotniska, 30 minut lotu własnego i lądowanie, Żwirko czuł, że instruktor nawet nie szykuje się do przejęcia sterów, tylko podziwia widoki, jak pasażer. Choć potem powiedział "Bardzo dobrze. Następny jest..", to jednak fakt, że instruktor nie próbował go asekurować odebrał jako dobry znak.
No i wreszcie na odprawie kończącej dzień szkolenia, przedstawiono opinię francuskich instruktorów. Uważali, że Polacy sami by mogli szkolić pilotów i plan szkoleniowy będzie na pewno wykonany raz-dwa, gdyż nie trzeba będzie powtarzać lotów i tylko polscy piloci muszą wyczuć nowe maszyny, co robili wyjątkowo szybko.... ale nie zrezygnowali z żadnego punktu w programie szkolenia.

Następne dni mijały na kolejnych lotach, podczas których uczono się prawidłowego prowadzenia rozmów przez radio, oczywiście po Francusku. O ile ze sobą dogadywali się bez problemów, to jednak Francuzi nie byli zachwyceni francuskim w wykonaniu Polaków. Nagle wyszło, że to będzie jedyna część wymagająca większego wysiłku. Wymagało to od pilotów, aby poza zajęciami na radio, także ćwiczyli te rozmowy i powoli polscy piloci osiągali wystarczający poziom.

25 stycznia zabrano ich na loty Dewoitine 501, którymi latali już bez instruktora w samolocie. I gdy wszyscy byli gotowi do przesiadki na MS-406, pogorszyła się pogoda. Z zachodu wiał wiatr, przynosząc ciężkie, deszczowe chmury. Francuzi byli nieubłagani. Na pierwszych lotach na nowym samolocie zaleca się ostrożność i pogoda musi być dobra. Ale nie marnowano czasu. Szkolono się z oprzyrządowania Moranów, teoretycznych sposobach startu i lądowania, dalej ćwiczono rozmowy radiowe, a na dodatek dostali zajęcia z francuskich sposobów nawigacji.

Wreszcie na początku lutego pogoda poprawiła się, a ciepły wiatr z południa rozwiewał zarówno ciężkie chmury, jak i ponure miny. Trzeciego lutego, po śniadaniu, ogłoszono, że pod kasyno podjeżdża autobus, który zabierze Polaków na kolejne loty. Gdy dojechali na lotnisko, na betonowej płycie lotniska stały już nie D-501, a ustawione w rzędzie Morane MS-406, przy których kręcili się mechanicy. Commandant Japy na zbiórce ogłosił, że widząc szybkie postępy, zmienił program i od dziś zaczyna się ta najważniejsza część szkolenia. Loty na najlepszych samolotach myśliwskich. I na pierwszego pilota, który miał wykonać lot wyznaczono właśnie Żwirka, co ogłosił Adjudant-chef (starszy chorąży) Lacroix.

Tego dnia po raz pierwszy Feliks Piłsudski nie był potrzebny do tłumaczenia. Nawet instruktorzy byli pod wrażeniem jak Polacy szybko załapali obcy dla nich język. Dowódcy eskadr w towarzystwie kapitana Łaszkiewicza zasiedli przy postawionym przy pasie startowym stanowisku radia z którego kontrolowano kolejne loty. Tam też Żwirko musiał przed lotem zameldować się, otrzymać rozkaz i go wykonać. "Start, szeroki krąg wokół lotniska, lądowanie" - typowy przebieg pierwszego lotu na maszynie. Nawet nie zapytali, czy Żwirko zrozumiał rozkaz, tylko zajęli się radiostacją, przez którą zaraz Żwirko miał się zameldować. Także kapitan Łaszkiewicz nie odzywał się słowem, tylko zadowolony z siebie siedział wraz z instruktorami i spoglądał na Żwirka. I jedynie Feliks siedział obok radiostacji wyraźnie znudzony, nie spodziewając się chyba, że będzie musiał coś tłumaczyć przez radio po Polsku.