R2 - ppor. Stanisław "Żwirek" Żwirko - Z armią "Kraków"

[PL_Qbik]

Wstawiam tylko takie osoby, które Mistrz Gry, zgodnie z własnym, tajemniczym, nikomu nieznanym Fascynującym Planem Twórczym (FPT), może wykorzystać lub - jak widać na załączonym obrazku - w łatwy sposób pominąć. No bo przecież serdeczny kolega od szmacianej piłki - Zenuś Pryszczyk zwany "Młotem"- de facto pojawił się jedynie w głowie Żwirka, a nie w "realnym" świecie PBF-a...

Nie śmiałbym zakłócać wykoncypowanego z podziałem na wiele ról i wątków FPT wrzucając weń bez ładu i składu coraz to nowe postaci w coraz to innych miejscach, jak - nie przymierzając - słoń w składzie porcelany. Jetem zdyscyplinowanym PBF-owiczem. Howgh!



======================================================================================================================
Dobiegający zza uchylonych drzwi odgłos powolnych kroków przywołał przed oczy wyobraźni Żwirka obraz jednej osoby. Obraz pana Henryka - starszego sąsiada, któremu - o ile pamiętał - zostawił nawet klucze.
"Ciekawe, czy to on?! - pomyślał Staszek ostrożnie podchodząc do drzwi - Mam nadzieję, że właśnie tak!"
Położył rękę na klamce. Aby nie przestraszyć będącego w środku człowieka, głośno zapukał i wchodząc do mieszkania zawołał:
- Dzień dobry! To ja, Staszek Żwirko! Kto tu jest?

[PL_CMDR Blue R]

I dlatego normalnie nie mam nic, ale teraz było ważne, aby to pan Henryk tu był

=====

Pamięć nie zawiodła Żwirka. Z korytarza usłyszał głos pana Henryka Zwolenia:
-Panie poruczniku, już w domu?
Wszedłszy do pokoju stołowego dostrzegł pana Henryka, który podlewał właśnie kwiatki.

[PL_Qbik]

"Normalne życie! - podlewający spokojnie kwiaty pan Henryk stanowił tak porażający kontrast z wojennymi przeżyciami ostatnich dni, że cały umysł Żwirka wypełniły te dwa słowa - NORMALNE ŻYCIE!!!"
Wzruszenie ścisnęło mu gardło tak, że nie był w stanie wydobyć z siebie słowa. Więc tylko podszedł do pana Henia, objął go i mocno uściskał.

[PL_CMDR Blue R]

Henryk był całkowicie zdezorientowany. Odwzajemnił uścisk i zapytał:
-Panie poruczniku, co pan tak, jak ja do żony, gdy z wojenki wróciłem? Coś się stało? - w głosie Henryka brzmiało zatroskanie

[PL_Qbik]

Żwirkowi opadła szczęka ze zdziwienia, że albo pan Henio nic nie wie, albo nie uważa obecnych wydarzeń za coś specjalnego.
- Tak, panie Henryku! Coś się jakby jednak stało! Od czego by tu zacząć? No wybuchła wojna. Z Niemcami, jakby ktoś nie wiedział. Zostałem ranny. I na koniec - uciekłem ze szpitala, bo Niemcy właśnie zajmują Kraków i nie chciałem trafić do niewoli. Czy to, panie Heniu, jest już "COŚ"???!!! Czy jeszcze "NIC" ???!!!

[PL_CMDR Blue R]

Henryk spojrzał na Żwirka jakby szukał na jego głowie jakiegoś guza, gdy Stanisław wyłuszczał swój pogląd i gdy tylko Stanisław zrobił przerwę na pytanie, Henryk odpowiedział:
-Panie poruczniku, jeszcze nawet armat w Krakowie nie słychać, jeno trochę bomb zrzucili, a nasza armia jest jeszcze przed Krakowem. Panie poruczniku, chyba panu się coś zdawać musiało z tymi Niemcami. A może to byli jeńcy? Wczoraj widziałem ich na [ulicy] Basztowej. Kto panu takie plotki o zajmowaniu Krakowa powiedział?

[PL_Qbik]

- Personel medyczny szpitala, w którym leżałem. - W tym momencie Żwirko uświadomił sobie, że przez całą drogę do domu nie widział niemieckich żołnierzy - Ale tak naprawdę to ja już nie wiem co jest prawdą. Zjem coś, odpocznę i ruszam do garnizonu. Może tam coś się wyjaśni.

[PL_CMDR Blue R]

-Dobry pomysł - powiedział pan Henryk - Gotowałem właśnie zupę, może będzie pan chciał się poczęstować?


[rozmawiamy dalej? Jak tak to proponuję na discordzie.
Jak masz konkretny plan, to możemy skoczyć dalej.

Sugerowane miejsca udania się:
Dworzec kolejowy
Sztab
Garnizon
]

[PL_Qbik]

Po zjedzeniu zupy pana Henryka Żwirko poczuł się jak nowo narodzony. Dla podreperowania zdrowia - jako że dobry sen leczy rany - złapał jeszcze godzinkę snu, po czym do swego wojskowego plecaka spakował komplet cywilnego ubrania. Postanowił udać się do sztabu. Ruszy w mundurze i jeśli niemiecka obecność w Krakowie to plotka, zamelduje się w sztabie w mundurze i z fasonem. Jeśli natomiast Niemców napotka, będzie mógł szybko się gdzieś przebrać w cywilki i tak przekradać dalej. Choć wtedy to już sztabu może po prostu nie być.
Gdy był całkowicie gotów, zapukał do drzwi pana Henryka. Zostawił klucze, wyściskali się jeszcze raz i Stanisław ruszył w drogę.

[PL_CMDR Blue R]

Kierując się do sztabu Żwirko musiał przejść przez ulicę Basztową. Jezdnia wygląda jak szosa wiodąca na jarmark. Wielka ilość ciężarowych aut. Na jednych mężczyźni z walizkami, plecakami, skrzynkami... Na drugich kobiety, dzieci, starsi mężczyźni z kuframi, z workami, z wielkimi tobołami, z których wyglądają na zewnątrz kawały pościeli, części naczyń kuchennych. I wszyscy ciągnęli na wschód... Kraków wydawał się oszalały...

Gdy Żwirko wreszcie przy zbliżającym się wieczorze dotarł pod sztab z ulgą zobaczył polskiego wartownika przed budynkiem. Pan Henryk miał też rację w innej rzeczy. Poza nalotami w Krakowie nie było czuć bliskości Niemców. Ani grzmiących dział, ani nawet żołnierza wroga Żwirko nie spotkał. Czyżby to były naprawdę tylko plotki?
Żwirko wszedł do budynku sztabowego i stanął przed schodami. Do kogo miał się udać? Major Stanisław Pawluć, to była chyba jedyna osoba z lotnictwa, której tu się spodziewał zastać i był to dobry wybór, gdyż jeden z wartowników zapytany, skierował się do wskazanego pokoju. Niemniej coś Stanisławowi nie pasowało... Było tu zbyt pusto, jak na sztab w trakcie działań wojennych...
Gdy zbliżył się do pokoju, stanął przed drzwiami i jakby zawahał się... Czy na pewno chciał się spotkać z majorem? Z drugiej strony właśnie po to tutaj przyszedł taki kawał drogi... Wówczas usłyszał zza drzwi trzask rzucanej słuchawki i głuchy krzyk majora:
-Skurwysyn!!!
Major chyba nie był właśnie w dobrym nastroju...

[PL_Qbik]

"Dobra! - pomyślał Żwirko - Raz się żyje! Nie po to tu przylazłem, żeby teraz spękać! Wchodzę!"
Zapukał głośno i usłyszawszy wściekłe "Proszę!", śmiało pchnął drzwi.

[PL_CMDR Blue R]

Wchodząc Stanisław zauważył majora, który właśnie podnosił słuchawkę do ucha, kątem oka rzucając w stronę drzwi. Widząc Żwirka w majorze zaszła jakaś zmiana decyzji.. Odłożył słuchawkę, podniósł się gwałtownie z krzesła, aż wywróciło się za nim i ryknął wściekły:
-ŻWIREK?! CO WY DO CHOLERY WYPRAWIACIE?!
W pierwszym momencie Stanisław był zaskoczony, czy przypadkiem nie popełnił jakiegoś faus pass wchodząc, ale major krzyczał dalej, pozwalając łatwiej połączyć kropki:
-Ucieczka ze szpitala, bo jakieś baby plotki rozpowiadają?! A ja nie mam nic lepszego do roboty, tylko was szukać po całym Krakowie?! Prawie żandarmerię zawiadomiłem, aby sprawdzała, czy nie leżycie w jakimś rynsztoku! Co to do cholery miało być, Żwirek?! - powiedział wychodząc zza biurka i podchodząc do Stanisława z miną wściekłego byka.

[PL_Qbik]

Żwirko poczuł się totalnie zaskoczony. Taki ogrom życzliwości i troski w stosunku do jego skromnej osoby?! Żeby MAJOR tak się interesował losem zwykłego podporucznika pilota?! Żeby chciał go szukać po całym Krakowie?! Żeby był bliski zawiadamiania z jego powodu żandarmerii!? Przeszukiwania rowów i zaułków!? Drżenia o jego życie?!
Zaiste niezwykłe! Stanisław zdecydowanie urósł we własnych oczach. Pomyślał, że major Pawluć albo tak go lubi, albo ma dla niego niezwykłej wagi zadanie, albo też stres i odpowiedzialność wykończyły mu nerwy.
Tak czy siak, postanowił odezwać się w swej obronie:
- Ja też się cholernie cieszę, panie majorze, że Pana widzę! Pozwoli Pan wyjaśnić: po pierwsze - znikąd nie uciekałem. Wyszedłem za wiedzą lekarza i personelu medycznego. Nawet mundur mi wydali. Po drugie - skąd miałem wiedzieć, że wieść o wkroczeniu Niemców to pic na wodę?! Doktor nie dementował! Gdy wyobraziłem sobie, że zamkną mnie w jenieckim obozie, nie wytrzymałem. Chcę nadal walczyć! Chyba pan major rozumie, że nie mogłem siedzieć w szpitalu i czekać na łaskawość losu! Hę?!

[PL_CMDR Blue R]

Major dalej mówił podniesionym głosem:
-I wracacie do tego szpitala i czekacie na tę łaskawość losu, że wydam wam rozkaz do opuszczenia Krakowa! Myślicie, że czegoś takiego jak wkroczenia Niemców do miasta armia nie zauważy?! Będziemy wiedzieć to zanim wy się dowiecie! Powiedziałem ci, że cię stąd zabiorę dalej, abyście wrócili do jednostki? I czy myślicie, że potem bym podwinął ogon i zwiał przed Niemcami zostawiając was w szpitalnym łóżku? Tak uważacie, Żwirek? - major trochę ściszył głos - Cholera, Żwirek, mam dość kłopotów z prawdziwymi Niemcami, aby się jeszcze pilnowaniem plotek przejmować. W całym mieście dziś wybuchła panika - wskazał za okno - Dywersanci chyba ją rozpowszechnili. Ja pamiętam o was, więc siedźcie w tym szpitalu! Zapewniam was, że jakby Niemcy wkraczali do miasta, to zabiorę was, choćbym miał was własnym autem zabierać, ale do cholery nie dajcie się ponieść plotkom. Czy to jasne, Żwirek?

[PL_Qbik]

- Tak jest, panie majorze! Jasne jak słońce, panie majorze! Natychmiast wracam, panie majorze! I będę tam siedział do otrzymania następnych rozkazów! Wreszcie znów jestem pod mocnym skrzydłem armii, panie majorze! A nie jak bezpański pies! Dziękuję, panie majorze! Czy mogę się odmeldować, aby natychmiast wykonać rozkaz?!
Żwirko stanął na baczność, a w duszy mu grało. Sama radość! Jeśli major Pawluć jest tak pewny swego, to jeszcze Polska nie zginęła! No i znów zobaczy siostrę Irenkę...
"Ale cywilne ciuchy na wszelki wypadek ze sobą zabiorę." - pomyślał. I ani trochę nie zakłóciło to symetrii potężnego banana, jaki od dłuższej chwili gościł na jego twarzy.