R1 - ppor. Feliks Piłsudski - Zew latania

[pingwin14-93]

- Oczywiście, będę miał czas na inne dodatkowe szkolenia które sam zaplanowałem. Dziękuję pułkowniku i powodzenia - uśmiechnął się Feliks, następnie zasalutował i wyszedł. Planował wybrać się w jakieś góry na kilka dni i siedzieć w nauce angielskiego. Pewnie ulokują go blisko Anglii, ten język może się przydać jeśli miałby lądować tam np. podczas awaryjnego przyziemienia.

[PL_CMDR Blue R]

Wspominając tą naukę Feliks zaśmiał się w duchu. Potrafił powiedzieć "Jestem Polskim pilotem, który awaryjnie tu lądował", a nie potrafiłby zakupić chleba w piekarni. Potrafił powiedzieć "Zestrzelono mnie w walce", a nie potrafił zapytać o drogę na pociąg. To było szkolenie od nietypowej strony.
Tymczasem w Bron rozpoczęła się też organizacja i szkolenie polskiego 1 dywizjonu rozpoznawczego, którym dowodził major obserwator Edward Młynarski. Szkolenie to zainteresowało Feliksa z ciut innej przyczyny. Piloci mieli szkolić się na Potezach, co dawało szansę, że te maszyny lada dzień dotrą do Bron, a wtedy i on mógłby poprosić o lot, aby utrzymać umiejętności. Niemniej ważniejsze było szkolenie nawigatorów i strzelców. To z tego kursu miała być uzupełniona jego załoga i szkolenie tych osób bardzo Feliksa interesowało.

21 marca 1940, w Wielki Czwartek przyniósł wielkie zmiany. Premier Francji zrezygnował z pełnionej funkcji, a nowym premierem został Paul Raynauld, powierzając poprzedniemu premierowi stanowisko ministra obrony. Wiceministrem obrony został niejaki de Gaulle, o którym jeszcze miano usłyszeć, a wicepremierem został weteran poprzedniej wojny, marszałek Philippe Pétain, którego wówczas uważano za przyjaciela narodu Polskiego. Choć nie było to podane wprost, powodem dymisji był fakt, że Francji nie udało się pomóc Finlandii obronić przed ZSRR i ta musiała oddać część swojego terytorium. Nowy rząd podtrzymywał jednocześnie twarde stanowisko wobec Niemiec, żądając wycofania wojsk z Polski i ani myśląc ustępować ani na krok.
Ale ważniejsze było, że tego dnia dotarły nowiutkie myśliwce MS-406 dla Montpellierczyków. Każdy pilot kursu otrzymał własną maszynę i bardziej od nadchodzących świąt byli zainteresowani powrotem do latania.

Feliks nie musiał długo czekać. Zaraz po Wielkanocy do bazy przyleciały trzy Potezy 63 przeznaczone do szkolenia i jeden Potez 631 o numerze 6-9-0. I to ta maszyna najbardziej zainteresowała Feliksa.... bo była przeznaczona dla niego! To był samolot, którym miał latać przeciwko Niemcom! Mechanicy zabrali się do prac przy maszynach, w tym do malowania szachownic w miejscu francuskich kokard. Oto polskie lotnictwo wracało. Najpierw Morany, teraz on na Potezie. Gdy mechanicy szykowali samolot, pułkownik wezwał Feliksa i powiedział:
-Poruczniku. Jutro przelecą tutaj przedstawiciele eskadr w których Montpellierczycy odbędą dwumiesięczny staż frontowy oraz dowódca eskadry lotnictwa morskiego w której wy będziecie służyć. Jutro zdajecie książeczkę lotów szkoleniowych. Ma być wszystko wypisane jak należy. Pojutrze rano przybędzie tutaj Wódz Naczelny, aby wziąć udział w uroczystym odlocie polskich pilotów na front. Nie chcemy was opóźniać, więc polecicie z francuzami w załodze i w pierwszych lotach oni będą w waszej załodze. Gdy tylko szkolenie Dywizjonu Rozpoznawczego posunie się do przodu, wyślemy do was już docelowych członków waszej załogi. - tu zrobił pauzę i z uśmiechem zapytał -Jak wam się podoba wasza maszyna? Już czujecie, jak staje się przedłużeniem waszego ciała, poruczniku? Wreszcie po pół roku się doczekaliśmy do powrotu myśliwców szachownicami na front.

[pingwin14-93]

- Jestem przeszczęśliwy. Mój Potez jest piękny, a będzie piękniejszy z naszymi znakami. Nie mogę się też doczekać mojej stałej załogi. Chłopaki widzę że się starają z tego rozpoznawczego. Myślę że niebawem dotrą oni i do mnie. Mam nadzieję rozpierniczyć kilka bombowców wroga na strzępy. Dziękuję panie pułkowniku za pomoc jeszcze raz - Feliks prawie podskakiwał jak małe dziecko, w końcu, w końcu, w końcu wróci do latania bojowego.

[PL_CMDR Blue R]

26 marca 1940 roku, Lyon
Feliks oddał ostatni kwit i francuski oficer zrobił podsumowanie. 26 godzin, 43 minuty lotu, z czego 17 godzin i 21 minut na Potezie. Był to wynik znacznie wyższy, niż większość kolegów i Feliks czuł go zarówno w kościach, mięśniach, jak i głowie. A kto jeszcze doda do tego godziny spędzone na dodatkowym szkoleniu? Myśl, że urlop spędzi na dodatkowej nauce wydawała się teraz błędem. Przez prawie 3 miesiące robił więcej, niż powinien i już nawet nauka mu nie wchodziła... Ale teraz nadchodziło to na co czekał.
Spotka się z nowymi kolegami i wyruszy przeciwko Niemcom. Tak. To będzie wystarczająca nagroda za to, co zrobił do tej pory. A potem, gdy już nie będzie musiał się szkolić z samolotów, które dobrze opanował, niż niejeden nowy pilot Francuski i złapie chwilę oddechu, wróci do nauki. W końcu Anglia będzie ciut za Kanałem!

Popołudniem na lotnisko zaczęły przylatywać kolejno klucze francuskich samolotów. 18 myśliwców MS-406, którymi przyleciała delegacja eskadr, w których mieli służyć Montpellierczycy. Przy tej ilości samolotów, samotny Potez 631, który przyleciał do Feliksa wydał się, jakby marynarka traktowała go gorzej, ale gdy z maszyny wysiały 3 osoby, można było uznać, ze każda eskadra wysłała tyle samo osób. Trójkę. Poteza przyprowadził do Bron porucznik marynarki Folliot, a gdy przedstawiał swoich kolegów, okazało się, że przyleciał wraz z nim "trzeci" w eskadrze porucznik Levis-Mirepoix (zastępca dowódcy musiał zostać z eskadrą) i tylko trzeci przedstawiciel eskadry odróżniał się od reszty gości. Każdą eskadrę reprezentowało trzech oficerów, a eskadrę marynarki dwóch oficerów i "mistrz drugiej klasy" (Feliks nagle zorientował się, że nie wie, jak przetłumaczyć na język polski tą rangę, ale był to jakoś odpowiednik chorążego w marynarce) Marcel Leon Dargaud. Różnił się od zwykłego Francuskiego pilota także wyglądem. Był raczej masywnej postury i Feliks aż zastanawiał się, jak on wciska się do kabiny. Ale masę robiły nie tylko mięśnie, ale chyba przede wszystkim tłuszcz, którego wystarczyłoby do smażenia kotletów dla całej eskadry. Jednak jego obecność nie wynikała z nietypowego wyglądu. Porucznik Folliot powiedział:
-"Mistrz drugiej klasy" Dargaud będzie waszym nawigatorem do czasu, aż Polska Szkoła Lotnicza (jak nazwał Centrum Wyszkolenia Lotnictwa Polskiego) zakończy szkolenie waszej, polskiej załogi.
-Powariowali ci Polacy... - odezwał się "mistrz drugiej klasy" bez pytania, na co od razu zareagował porucznik, mówiąc, zanim ktokolwiek zareagował:
-Ma tylko jedną wadę. Zawsze mówi co myśli i nie przejmuje się, co inni czują. "Mistrzu drugiej klasy", powiedzcie, w czym według was ci Polacy "powariowali"? - teatralnie akcentując ostatnie słowo, że aż nie można było go brać na poważnie.
"Mistrz", jakby nie przejmując się drwiącym tonem, odpowiedział poważnie:
-Wyszkolili pilota na maszynę wymagającą trzech osób i nie przygotowali mu załogi. Ja bym tak nie zrobił.
Porucznik Folliot powiedział do Feliksa:
-Na pewno się polubicie.

[pingwin14-93]

- Na początku dowódcy nie planowali szkoleń na Potezy. Ja natomiast wniosłem o taką możliwość i ostatecznie dostałem zgodę, w tym momencie trwają szkolenia dla ekipy która do mnie dołączy. Proszę się nie martwić, długo Pan ze mną nie będzie musiał latać. Natomiast żywię nadzieję że ta współpraca będzie owocna - Feliks uśmiechnął się do Mistrza i podał rękę - Feliks Piłsudski - przedstawił się.

[PL_CMDR Blue R]

Mistrz... To brzmiało źle. Co prawda to słowo to znaczyło, ale musiał znaleźć inne. O! U Mechaników był to majster.... No, ale majster źle brzmiał dla nawigatora... W sumie mógł ułożyć u siebie w głowie, że to znaczy "specjalista" . To brzmiało dobrze i chyba najlepiej oddawało jego stopień... Ostatecznie mógł niczym z warszawskiej ulicy zwracać się "per mistrzu, dołożysz się do buteleczki".

I tak doszedł tu, gdzie był teraz.

27 marca 1940 Lotnisko Lyon-Bron, Południowa Francja
9:55
"Jedzie! Jedzie" - przekazano sobie z ust do ust i Feliks zajął właściwą pozycję i spojrzał w kierunku bramy, którą mijały właśnie czarne samochody. Musiało to pięknie wyglądać. Prawie 50 samolotów (głównie Moranów MS-406) ustawionych równo w rzędach i zgrupowanie setek osób w mundurach. Po prostu każdy Niemiec marzył, aby teraz bombowcem przelecieć nad tym miejscem uwalniając śmiercionośny ładunek bomb. I nawet nikt by im nie przeszkadzał, bo stanowiska dział p-lot stały puste.
Przed hangar zajechały limuzyny, z których wysiedli dygnitarze. Był generał Władysław Sikorski, dowódca Polskich Sił Powietrznych generał Zając, jakiś Francuski urzędnik i to chyba wysokiej rangi. Komendant Bazy Lotniczej, pułkownik Pawlikowski złożył Naczelnemu Wodzowi raport i wtedy orkiestra zaczęła grać Mazurka Dąbrowskiego i hymn Francji (jakkolwiek się on zwał). Po hymnach generał Sikorski dokonał przeglądu kompanii honorowej i udał się do hangaru, gdzie z punktem centralnym na ogonie Poteza 6-9-0, odbyła się Msza Święta po Polsku. Piloci całą Mszę spędzili na zewnątrz.
Po Mszy orkiestra zagrała marsza. Naczelny Wódz udał się pod maszt, gdzie honorowo wciągnięto flagi Polski i Francji. Następnie generał Sikorski stanął przed pilotami i przemówił:
-Spotyka was, myśliwcy, wielki zaszczyt! Będziecie pierwszymi Polakami, którzy poza granicami Polski rozpoczną walkę o ponowne odzyskanie niepodległości naszej Ojczyzny. Na waszych nowych skrzydłach w postaci francuskich samolotów o polskich barwach narodowych będziecie nieść w swych bojowych lotach honor Polski. Wraz ze swymi francuskimi towarzyszami broni weźmiecie odwet na wrogi za najazd i skrwawienie naszej polskiej ziemi.
Niechaj waszym obronnym pancerzem w chwilach niebezpieczeństw walki w powietrzu będą słowa modlitwy za waszą pomyślność, płynącej do Boga od waszych matek, żon i córek w Polsce oraz moje gorące życzenia jako waszego Naczelnego Wodza!
Bądźcie naszą skrzydlatą husarią w powietrzu, która w historii naszego kraju zawsze szła na czele polskiego rycerstwa, okrywając się sławą zwycięstw pod sztandarem, na którym było wypisane nasze wielkie hasło: Bóg, Honor i Ojczyzna!
Gdy Wódz zakończył przemowę wzniósł okrzyk:
-Niech żyje Francja! Niech żyją i rozwijają się polskie skrzydła!
Następnie Naczelny Wódz odebrał meldunki od dowódców kluczy, ściskał dłonie pilotów i życzył im bojowych sukcesów. Następnie piloci Moranów udali się do maszyn. Osiemnaście polskich myśliwców uruchomiło silniki, a ich huk rozlegał się głośno po lotnisku. Polscy piloci wystartowali, uformowali szyk i przelecieli nad miejscem uroczystości.

Feliks spoglądał na to z ziemi. Jego maszyna nie była gotowa do lotu, gdyż właśnie kończono w hangarze przywracać samolot do lotu, po służbie jako ołtarz. Ale i koledzy nie odlatywali. To była tylko defilada, po której musieli wylądować, aby pobrać paliwo na długi lot, podczas gdy dygnitarze opuścili lotnisko. Dodatkowo nie wszystkim było pisane, odlecieć tego samego dnia. Nad północną Francją pogoda była gorsza, niż na południu i czekano na potwierdzenie z lotnisk docelowych, że pogoda pozwala na powrót.
Pierwsze Morany odlatywały, gdy do Feliksa podszedł porucznik marynarki Folliot i powiedział:
-Oficerze Marynarki, Pił-południowy-ski [Pił-Sud-Ski]. Pogoda w Pas-de-Calais jest wystarczająco dobra i ma utrzymać się do wieczora. Przygotujcie samolot. Startujemy za 20 minut.

[pingwin14-93]

- Tak jest Panie poruczniku - zasalutował Feliks, tak o to zaczynała się jego służba w Francuskich siłach powietrznych a dokładnie morskich siłach powietrznych. Czekał już kiedy jego towarzyszami będą Polacy, lecz do tego jeszcze minie kilka dni albo tygodni. Teraz pora poznać jego nową bazę.

[PL_CMDR Blue R]

I tak wczesnym popołudniem 27 marca 1940 roku, Feliks opuścił Lyon-Bron, kierując się na front...


Koniec rozdziału I