R3 - ppor. Andrzej Baran - Bitwa o Flandrię

[PL_Andrev]

Skoczyć! Skoczyć! myślał Andrzej, otwierając owiewkę. Byle udało się skoczyć!

[PL_CMDR Blue R]

Gdzie była góra, a gdzie dół? To Andrzejowi uciekało ze świadomości, skupionej na ratowaniu życia. Opuścił maszynę i dopiero szarpnięcie spadochronem i kierunek w który został pociągnięty wskazywał górę...
Andrzej starał się zorientować w sytuacji, gdzie obecnie jest, gdy spoglądając w dół dostrzegł, że prawa nogawka spodni paliła się... dopiero teraz jego układ nerwowy, jakby budząc się z szoku, poinformował świadomość "ból w prawej nodze, jakby kogoś interesowało"

[PL_Andrev]

Andrzej znów miał napad paniki, zaczął jednak uderzać nogami o siebie, a gdy to przyniosło skutek szybko podciągnął nowi do siebie i zaczął uderzać rękami aby stłumić żar. Co ciekawe, wcale aż tak mocno nie bolało. Ale to pewnie efekt emocji. Ogień przygasł, a Andrzejowi się zjeżył włos na głowie. Ranny?
Zaczął się gwałtownie oglądać. Nogi są, ręce są. Głowa? Na miejscu. Szybko zaczął się obmacywać czy gdzieś nie krwawi.

[PL_CMDR Blue R]

Ręce? Całe. Nic z nich nie leci. Nogi? W tej co się paliła, strzępy munduru przywarły do nogi, jeszcze się dymią. Zerwać! Nie. A jak one zatkały rany? Lekarz mówił, nie ruszać, jak nie trzeba, aby nie pogarszać. Lekarz. Pewnie w bazie, na ziemi. Ziemia? Spojrzenie w dół. Jest jakieś pole, zaraz będzie na ziemi... Gdzie spadły maszyny... zaraz. Drugi spadochroniarz, trzeci... To muszą być Niemcy... Kierują się w jego stronę? Zaraz... Rzeka. Oni kierują się jak najdalej od rzeki. Po której on jest stronie? Nie ma czasu na zmianę kierunku, ląduje... Noga boli... Poparzona to pewne. Jeszcze ten spadochron, musiał spaść na niego. Wyplątać się... Co to za odgłos? Karabin maszynowy? I to blisko. Śmig pocisków. Ktoś tu strzela w jego stronę! Zaraz? Czy ktoś krzyczy "Hande Hoch"?! Ściągnąć ten cholerny spadochron z głowy... Jest. Trawa... Biegnie żołnierz z wycelowanym karabinem. Krzyczy "Hande Hoch"!

[PL_Andrev]

Andrzej postanowił nie bawić się bohatera.
Grzecznie jak na spowiedzi uniósł ręce do góry.

[PL_CMDR Blue R]

I ku zaskoczeniu obu, polski pilot w polskim mundurze, ale koloru francuskiego, stanął naprzeciw pochylonego francuskiego żołnierza krzyczącego po niemiecku. Żołnierz był chyba tym zaskoczony i spojrzał na kolegów oraz na pozostałych spadochroniarzy, którzy opadali w pobliżu. Andrzej musiał zmrużyć oczy patrząc na żołnierzy, ale to pasowało. Przybyli z zachodu. Jest po właściwej stronie Renu.
Do żołnierza podbiegł jakiś kapral i krzyknął:
-Co tak stoicie jak rzeźba w Luwrze? Nasz! Tamtych bierz! - wskazał na pozostałych opadających i wtedy Andrzej dostrzegł, że wszyscy są pochyleni do przodu, nie stojąc wyprostowani. A po bokach pola na którym wylądowali, karabiny maszynowe prowadziły ogień na wschód. Kapral natychmiast odezwał się, tłumacząc jednocześnie :
-Kucnijcie pilocie. Zza rzeki was widać - wskazał na wschód, gdzie znajdował się Ren. - Za mną! Zanim was ostrzelają! - powiedział, pomagając podnieść spadochron i nawet nie dając czasu na odpięcie go.

[PL_Andrev]

Andrzej naprzód zbaraniał a potem o mało co się nie roześmiał na taki rozwój przypadków. Był pewien że to koniec jego kariery jako pilota i że trafił w szwabskie ręce.
Ale posłusznie mocno schylony pokuśtykał za prowadzącym.
- Nie tak szybko - zdołał wydyszeć - trochę mnie przysmażyło. Ciekawe czy jego przewodnik usłyszał jego słowa...

[PL_CMDR Blue R]

Przewodnik jednak go pociągnął, aż nagle prawie wepchnął go do okopu, czy schronu. Dopiero tu odezwał się:
-Niemcy są na drugim brzegu. Czasami strzelają. Teraz chyba zauważyli swoich, że tu spadali i wstrzymali ogień. - po czym wskazał na płytszy okop i powiedział - Odepnijcie spadochron. Tu możemy w miarę bezpiecznie dostać się do punktu sanitarnego... Dacie radę iść, czy potrzeba noszowych? - zapytał wskazując na poparzoną nogę Andrzeja.

[PL_Andrev]

Myślę że dam radę, skoro dokuśtykałem tutaj. Jakbym miał kłopot, to mnie najwyżej wesprzecie ramieniem.
Na razie nie boli, ale wolałbym aby felczer to obejrzał.

[PL_CMDR Blue R]

-Pomogę wam - powiedział kapral - Jest tu kilka miejsc, gdzie trzeba uważać. Niemcy siedzą na drugim brzegu i czasami strzelają ze wzgórz. Oprzyjcie się mnie na ramieniu.

I ruszyli okopem, potem za osłonami murków, aż wreszcie gdy wyszli za jakieś krzaki, kapral powiedział - Tu już jest w miarę bezpiecznie. Tam! Sanitariusz! - wskazał na środek pola, gdzie dopiero po zbliżeniu można było zauważyć okop i ziemiankę, w której najwyraźniej był punkt opatrunkowy. Przed wejściem natrafili na sierżanta, który zapytał:
-Kogo prowadzicie?
-Pilota, wygląda na sojusznika. Z tej walki u góry.
Sierżant odparł surowo:
-Dobra, dobra. Dajcie go lekarzowi i lećcie po żandarmów. Oni potwierdzą czy to nasz, czy nie - zupełnie przy tym ignorował Andrzeja, jakby ten był workiem ziemniaków.

[PL_Andrev]

- A wy sierżancie nie widzicie munduru i stopnia? - zaczepnie odparł Andrzej - a może nie wiecie że Polacy i Anglicy walczą ramię w ramię z wami, Francuzami?
Ech... - tylko machnął ręką, widząc że mówi jak do słupa...

[PL_CMDR Blue R]

I wtedy sierżant jakby się zjeżył. Spojrzał na Andrzeja i powiedział:
-I zarówno Czesi, Anglicy i Polacy wiedzą, że każdy może przebrać się za pilota... A najwyraźniej wy nie...
Jak tak się zaczynała przygoda z sierżantem, to ciekawe, co czekało Andrzeja, gdy przybędą żandarmi. Na razie jednak żołnierz pomógł Andrzejowi dostać się do pryczy, przy której momentalnie znalazł się lekarz.. zapewne dlatego, że poza jednym pacjentem w rogu było tutaj pusto. Lekarz, poprawiając okulary, zapalił światło zamocowane na suficie i powiedział:
-Co my tu mamy... spalony mundur... Pierre! Miskę i wodę! - skinął na pomocnika, który podłożył miskę pod nogę Andrzeja, trzymając go za stopę i gdy podwiązywał bandaż na którym chyba chciał ją zawiesić, lekarz z mosiężnego dzbanka, zaczął polewać nogę Andrzeja... i przy tym zaczął cykać językiem, jakby zaraz miał powiedzieć "Panie, kto panu to tak spier***ł", aż nagle zapytał - Mam nadzieję, że boli?

[PL_Andrev]

Trochę boli - skrzywił się Andrzej - ale po przeżyciach z ostatnich kilkunastu minut to zdarzało się że zapominałem o bólu.
Pewnie poczuję to dopiero jutro, jak emocje mnie opuszczą.

[PL_CMDR Blue R]

-Na pewno... - powiedział lekarz, po czym polecił - Pierre! Narzędzia chirurgiczne!
Zauważając pytające i zaskoczone spojrzenie Andrzeja, powiedział:
-Spokojnie, tylko trochę tego przypalonego munduru muszę wam ściągnąć. W szpitalu was obejrzą dokładniej i wtedy zdecydują, co z resztą. Wygląda, że poparzenia nie są zbyt głębokie, ale kilka dni się może to goić... Szykuje się więc wam przepustka do szpitala.